caghanstrial

İlk görseller

2008-03-02T05:00:00.005+02:00

Blog için iki template beğendim fakat pek bir şey yapamıyorum. Bu konudan anladığım söylenemez. Ancak yapabildiğim bir şeyler var tabii. Hemen yapılan ilk görsellere bir göz atalım.. bi nevi sneak peek.

Aslında bu şirin arkadaşlar üstteki kısımda (header? banner? o_O?) durması için yapıldı. Sayfaya her girildiğinde veya sayfa her refresh edildiğinde farklı bir resim gelecek (isteğimiz bu en azından) Fakat sticker görünümleri beni öylesine cezbetti ki, bir yerlere yapıştırmadan duramazdım!

Süper İnsanlar Part II

2008-03-01T22:29:00.006+02:00

Tamam tamam.. Blogu yenileceyeceğim, daha okunur bir hale gelecek. Zaten Web sayfası geliştirme ve değiştirme departmanımız bu iş üzerinde uğraşıyor şu an. Çok inanılmaz yenilikler ile geri geleceğiz.. Bu yenilikler arasında... eee.. eeemm.. hmm..

Her neyse, birkaç hafta içerisinde hallederim zaten.

İnsanlar Pakour'u anlatırken "kaykayın hareketlerini al ama kaykayı çıkar" gibi bir tanım yaparlar. Aslında hoş bir benzetme.. Kaykay da parkour da aynı yeteneklere dayanıyor. Denge, çeviklik ve yaratıcılık. William Spencer ile tanışın. Kendisi bir süper insan. Sanıyorum William çok dengeli, çok çevik ve normalin ötesinde bir yaratıcılığa sahip olmalı! Çünkü parkour ile kaykayı aynı potada eritmeyi başarmış.. Müzikler kliplere çok uygun düşmese dahi zevkle izleyin.

Değişiklik zamanı?

2008-02-21T02:14:00.004+02:00

Bu böyle olacak gibi değil. Buraları düzenlemenin, değiştirmenin zamanı geldi de geçiyor. En kısa sürede bir şeyler yapmam lazım!

1-2hafta içerisinde değiştirebilirsem benim için kısa bir zaman bile olabilir tabii...

Rahmi Koç tembel olsa çıkıp sopa sallar mıydı?

2008-02-12T03:18:00.007+02:00

Biliyorum, uzun süredir güncelleme yok. Tembelik + hastalık gibi muhteşem bir formulasyonu olduğunu söyleyebilirim. Kendi tembelliğime bir bahane, bir kılıf ararken "Milletin işi gücü yok! her gün nasıl güncelliyorlar bu mereti?" yalanına sığınacaktım ki aklıma işi gücü olmasına rağmen kendi üstüne vazife olmayan işlere de dahil olanlar geliverdi. Karışık bir anlatım oldu. Farkındayım, toparlıyorum. Misal Rahmi Koç adamın tonla işi gücü olmasına rağmen 25000$ sayıp orkestra şefliği yapmaya soyundu. Oysa tembel bir insan olsa bir işe girişir miydi? Bir de üstüne para verecek!

Elbette söz konusu işi, göze girmek için yapanlar var. Örneğin Hikmet Büyükceviz*.. İsterseniz ben alıntıyı yapayım da gerisini onun kaleminden alalım

____________

...
Soğuk savaş zamanları.. Devletin bir işi çıkmış. Görüşmeler için Rusya'ya gelicekler. Ben de o zaman diplomat olarak Moskova'da bulunuyorum. Talimat geldi: "Devlet erkanı ile ilgilen!" diye. "Emredersiniz!" dedim ve kabul ettim.Görevim gereği bizim kafileyi ben karşılayıp ağırlayacağım. Nitekim birkaç hafta sonra devlet erkanı Rusya'ya geldi.. Havaalanından karşıladım ve otele yerleştirdikten sonra dışarı çıkartıp gezdirmeye başladım. "Aç mısınız?" dedim "İsterseniz şurada geyik fileto yiyelim. Çok güzel yapıyorlar." Biliyorum ya Rusya'yı, rehberlik ediyorum işte.. Sonra bunları meydanlara götürdüm. Rusya metrosu bildiğiniz gibi adeta bir sanat eseri. Metroyu da gösterdim ve müzeleri gezdik. Lenin mozolesine de gittik tabii.. Çıkışta bir afiş gördüm; o akşam senfoni orkestrası Ludwig van Beethoven yorumlayacakmış.. "Bu fırsat kaçmaz" dedim "Gidelim arkadaşlar!"

Gittik tabii, ben diyeceğim de gitmeyecek miyiz? Muhteşem bir gün planlamışım.. Bir de muhteşem gece ile bitireceğim. Ama biz son dakikaya kaldık ya biletler bitmiş! Çözüm karaborsadan tabii.. En kral karaborsacılar, mafyacılar falan hepsini biliyorum. O zaman bilet aldığım genç çocuk var.. Rus bir genç, ama ben buna İbrahim diyorum.. Otelden telefonla aradım, dedim "İbrahim bize beş bilet kap gel." Biletleri hemen getirdi İbrahim.. Yetenekli çocuk vesselam.. Ben soyadı İbrahim'e benziyor diye İbrahim diyorum, asıl adı ise tüm Rus adları gibi biraz garip: Roman Arkadievich Abramovich. Söylemesi zor, halbuki İbrahim demek ne kolay!

...

Locadaki yerlerimize kurulduk. İbrahim sağlam yerler kapmış vallahi. Zehir gibi çocuk! O sırada bir anons:

-Orkestra şefimiz yediği balıktan zehirlendiği için orkestrayı yönetemeyecek.

"Ulan bizim gece yanıyor!" dedim kendi kendime tam "Hikmet bişiler yapmalısın!" derken anons devam etti;

-Sopa sallama konusunda yetenekli bir sopa sallayıcı aranıyor. (tabi bunları Rusça söylüyor "Zıbtırıvşka ruski lumiçk guktik hötmöt..Juklet vbir zokvr tutya. Topvirslyana kopreltzikliya zobarkv iki ruble şişko!)
"Aynı.." dedim "Aynı uçaklı filmlerdeki gibi.. Pilot zehirlenir ve uçağı bir babayiğit indirir!" Airplane one-two-three-foro hepsini seyretmişim zaten! Kendime güvenim tam. Kalktım yerimden hızlıca, koridoru koşarak geçtim ve çıktım sahneye. Selamı verip orkestraya döndüm. "Arkadaşlar hep beraber işaretimle başlıyoruz" dedim.. Rusça dedim tabi bunu.. "1,2,3" dedim ve Bismillah başladım. Kolları nasıl sallıyorum bi görseniz, bi aşağı bi yukarı! Hele direklerin omuzdan hareketleri yok mu, gören sahnede orkestra değil de bir bale sergileniyor sanır! Öyle muhteşemim, göz alıcıyım..

Neyse, galiba ben biraz fazla kaptırmışım galiba kendimi kolları sallamaya, kendime geldiğimde açılışta Rus Milli Marşı çalacağımıza afedersiniz "The Star Spangled Banner" çalıyorduk! Tromboncu şaşkın bakışlar ve şişik yanaklarla sağı solu keserken, keman virtüozünün "Hass ayvayı yedik.. Lenin, Stalin ve Gorbaçov'un alnındaki büyük Kıbrıs haritası aşkına ayvayı yedik! Bizi kesin asarlar bundan sonra" manalı bakışlarını yakaladım! ben de korku içerisindeyim.. Durumu kurtarmak için bir şeyler yapmam lazım. Yusuf yusuf sesleri ile kollarımı sallamaya devam ederken ikinci şarkıya başladık "Yankee Doodle", üçüncüsü "America" ve sonra "Hail columbia" ile "God Bless America"...
Tabii Ivan Drago kılıklı bir Rus polisi beni indirdi sahneden aşağıya.. Tek bir kroşe ile hem de! Uçuşumu hatırlıyorum, havada ikili salto sonrası bayılmışım. Ancak inişim de muhteşemmiş! Ertesi gün gazetelerde kritiklerin yazdıklarına göre..
Ancak ben gazetleri okuyamadım.. Keza bir süre Sibirya'da ikamet etmem gerekti bu mini karışıklıktan sonra.

...

____________

Hikmet Büyükceviz, "Bir Diplomatın Anıları" sf 245.

Ya ya işte böyle.. Keşke herkes tembel olsa da sadece kendi işini yapsa. Biz de böyle rezillikler yaşamasak. Nitekim taş yerinde ağırdır. Oturun oturduğunuz yerde!

*Hikmet Büyükceviz tamamen uydurma bir karakterdir. Anlatılan hikaye uydurmadır ve gerçek olay ve/veya kişilere dayanmamaktadır.. Film uyarısı gibi oldu bak; all characters and events in this story are entirely fictional. And all your base are belong to us!

Yok.. Galiba bizden geçmiş...

2008-01-04T15:36:00.000+02:00

FPS'leri çok sevmem, hele multiplayer FPS'ler iyice çekilmez oluyor benim için. Splinter Cell, Ghost Recon ve Rainbox Six'i multiplayer olarak oynamak biraz daha zevkli. Ancak FPS olayı bizden geçmiş. Team Fortress 2 videolarına gözüm takıldı, oradan aklıma geldi şimdi. Baştan sonra dahi izleyemedim, sarmadı beni hiç.

Aynı şekilde Duke Nukem Forever.. sonsuza kadar çıkmayacak sanıyordum, yanılmışım. Aslında merak ettiğim şey şu, habire yaratık patlattığımız FPS'ler sadece beni mi baydı? Duke Nukem'i beklediğimi bile söyleyemeyeceğim...

Duke Nukem Forever ve geliştirilmesi 8 sene falan sürmüş olan TF2'yi anınca hemen aklıma yenilenmiş hali çıkacak bir başka eski yıllardan kalma oyun geldi "Street Fighter IV" Ama bunu oynamak istiyorum ve videosunu izlemek bile hâlâ büyük zevk veriyor.

Sanırım FPS bundan sonra benim için sadece dönem FPSleri(Call of Duty, BF vs.) ve Tactical FPS'ler ile sınırlı kalıcak.

Ne oluyor yahu!

2007-12-29T22:09:00.000+02:00

Ben de bilmiyorum tam olarak.. Sadece yorgun ve üzgün hissediyorum onca eğlenmeye karşın.

Yıl sonlarını hiç sevmiyorum, istemesem de düşünmek zorunda kalıyorum olanı biteni. Aslında sadece bu sebepten dolayı sevmiyorum doğum günlerini ve diğerlerinin sevdiği "önemli" günleri. Beni soyutlayın yılların mihenk taşlarından, önemli gün ve haftalardan da rahatça günlük yaşayabileyim hayatımı.
Yoksa ne anlamı var yeni yılın, hiç birimiz yeni bir hayata başlamadığı sürece?

Ne oluyor yahu? yeni bir yıl mı gelmiş..

...Yine mi?

Hepinize mutlu yıllar, ben devam edeyim içinde bulunduğum zaman dilimini yaşamaya..

Süper İnsanlar Part I

2007-11-18T15:38:00.000+02:00

Parça parça çalışmayı seviyorum, Part I, Part II...

Efenim bazı şeyler var ki, yapma imkanınız olmaz ama ağzınızın suyunu akıta akıta izlersiniz. Bu da öle işte. Sanırım herkes uçabilmek ister ve bu Superman gibi uçabilmeye en yakın şey olsa gerek. Dünya üzerinde normal insanların yapamadığı şeyleri yapabilen birilerinin olması anlamsız bir şekilde sevindiriyor beni...

Soğuk! 2

2007-10-23T17:03:00.000+02:00

Yazdığımız son yazıdan sonra eski Maşaşuşeç Teknik Üniversitesi profesörü ve şimdilerde ise Orta Doğu Keklik Üniversitesinde meteoroloji ve kırsal mikro iklimler uzmanı olan Dmitriy Petrov bizlere fax çekti. Fax kısaca şunu içermekte idi:

Sevgili sıcak kanlı, soğuk düşmanı,

Sizin dermanınız bu reçetedir:
-Bi tane boğazlı kazak
-İçine bi yünlü fanila
-Tercihe göre ince deri yada parmaksız eldivenler
-Popoyu sıcak tutacak bir pantalon (kot olmaz misal, su tutar kotlar)
-Bir adet trençkot (önü açık olucak)
-Tercihe göre rüzgarda savrulacak ama yüzü gözü kapatmayacak uzunlukta saçlar
-Yine tercihe göre sigara

Bunları alıyorsunuz ve rüzgarlı bi günde birleştiriyorsunuz. Yazın hayatta yakalayamayacağın karizmayı kışın yakalıyor, ulan bu kış denen meret aslında ne güzel mevsimmiş diyorsunuz. Afiyet olsun

Tabi bu faxın ardından Dmitriy Petrov ile temasa geçiverdik.Malatya Pötürge civarından yayın yapan bir yerel televizyonda tartışmaya çağırdık. Esas amacımız bu soğuk severlerin ülkemiz üzerinde oynadığı oyunları gözler önüne sermek idi.. İşte bu kıran kırana geçen tartışmadan kısa kısa başlıklar;

...

C:
Sevgili profesör, verdiğiniz listeyi inceledim. Bakın ben gece t-shirt ile bile yatmam, boğazlı kazak denilen nane inanılmaz sıkıntı veren bir soğukseven insan dayatmasıdır, siyonist güçlerin oyunudur. Aynı kravat adı verilen materyale tapanların simgesi gibi boynu yanlarından sarar ve nefes almayı dahi zorlaştırır. Sakallarınıza takılır ve acı verir. Giymesi ve çıkarması zordur. İngilizcesinden (turtle neck) hareketle insanı bir kaplumbağa formuna sokar ve insanı yavaş hareket eden, yeşil aptal bir hayvan olmasını sağlamaya çalışır. İşte soğuksevenlerin gerçek yüzü! Deşifre oldunuz artık!

Fanila desen bir kere karizma resetleyen iki şeyden biridir. Fanila+siyah çorap kombosunu gören kadın cinsellikten 2ay soğur vaginismusa yakalanır.. Araştırın vaginismus yüzde olarak soğuk yerlerde fazladır. fanila gibi design fakiri ve genel olarak rengi iğrenç bir beyaz olan o garip ürünü giymiş birini (kız olsam) ben görsem ben de soğarım cinsellikten.

Parmaksız eldiven ise hem soğukseven hem de sigara içen Siyonistlerin ülkemiz üzerinde bi oyunudur. Bakın benim ellerim üşüyor, parmaklarım üşüyor! Ancak bu ürün parmaklarımı kapatmıyor! İşte emperyalist güçlerin bizi kandırdığı nokta bu! Ürün bize anlatılan, reklamı yapılan işlevi yerine getirmiyor! Ha bunun parmakları kapatanı da vardır ancak bunun ile eşya tutmak imkansızdır (her kış ürünü gibi) hareket kabiliyetini kısıtlar. Bir de kuzeyde geyik eti yiyen Rusların kullandığı başparmak+ diğer dört parmağı kapatan tek parça şeklinde olan eldivenler var ki. Onlar daha da beter...

Popoyu sıcak tutmak ayrı bi mesele.. Ayakta 1,5kg ağırlığında botlar ve bacaklarda 5mm kalınlığında kadife isimli berbat materyalden yapılmış pantolon ile merdiven çıkmak bile bir işkence haline gelebilir.

Ki yazın tabiri caizse ip gibi yanınızda taşığıdığınız kollarınız, kalın palto ve soğukseven siyonist ve hatta soğutaycıların milli elbisesi olan kalın boğazlı kazak sebebiyle gövdenin yanı olan doğal konumlarından ayrılmış ve kollarınız
/|\
şeklinde vücudunuzdan uzaklaşmıştır. Tombik tombik gezersiniz etrafta..

Trençkot dediğiniz hede ile ben donarım.. =( Kış şartları için özel geliştirilmiş paltolar, ürünler alıyorum.. Ancak biraz ısınıyorum. En azından tıkırdamıyor kemiklerim

Saçlarım ise uzun biraz. Gördüğünüz gibi o da var bende.

Ayrıca işte Soğutaycıların bizi kötü alışkanlıklara (aynı soğuk hava gibi) ittiğinin kanıtı! Adam beni sigaraya alıştırmak istiyor. Uzuuun uzuun yıllar önce kullandığım bi kelimeyi kullanmak istiyorum şu an;
PIŞIIK!

Ama artık biz geliyoruz. Dostlarım soğuk hava koşullarına rağmen her buzulun altında ellerinde yaktıkları çakmaklarla, bunsen ocakları ile buzları eriterek ve havaya metan gazı salarak süreci hızlandırıyorlar!

YAŞASIN GLOBAL ISINMA! YAŞASIN ISINMIŞ YENİ DÜNYA DÜZENİ

Dmitriy:
Soğutayistlere karşı mücadele eden cezasını da bulur! Ayrıca metan gazı salan arkadaşım. Sana cevaplar hazırladım

Sen bilmiyor musun ki İsveçli bilim adamları klinik testler sonucu "siyah fanila" diye bişey icad ettiler? Aynı işi bi tişörtte gayet güzel görebilir kazağın içinde. Vajinismusmuş. Sen de belli soğuktan onun öbürü oluyo!

Parmaksız eldiven takmadığın gün gibi ortada. Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak diyoruz biz buna akademik dünyada.

Trençkotta ben donarım diyerek zaten ne kadar garip bir organizma olduğunu öğrenmiş olduk. Sana söyleyecek bi lafım kalmadı. Zaten sigara tuzağımı da bozmuşsun.Evet! Öyle yani. Kaldı ki Trükiye'de Antalya Mersin gibi bölgelerde nem oranı %124 gibi seviyelere yükselmektedir. Kısaca sıcaklık bu bölgelerde soğuğa oranla çok daha tehlikelidir.

C:
İşte bu Soğutayistlerin iç yüzünü dışarıya vuran bir kanıt daha!

Öncelikle Evangelistler ile dirsek temasında bulunduklarını inkar etmeyen Soğutayistler, şimdi de bize çamur atmakta ve lekelemeye çalışmaktadırlar! Bu vahim durum içlerinde bulundukları acınası durumu tüm kamuoyu nezdinde gözler önüne sermiştir. Dahası Scientology tarikatının da desteğini alıp İsveçli bilim adamları ile çalıştıklarını kendileri itiraf etmişlerdir. Üstte de belirttiğimiz cümleyi hatırlatalım hemen

fanila gibi design fakiri ve genel olarak rengi iğrenç bir beyaz olan o garip ürünü giymiş birini (kız olsam) ben görsem ben de soğarım cinsellikten.

ya.. ya.. "genel olarak" beyaz olduğunu söylemişiz. Ancak Soğutaycımız bunu anlamak istememiş besbelli! ve yine Freudian bir yaklaşımla bu arkadaşın giydiği beyaz fanilalar yüzünde reddedildiğini de anlamak zor değil! Fanila siyah olsa bile, fanila faniladır! Slip don rengi mavi olmasa bile sliptir ve dondur ve iğrenç gözükür! İşte karizma kısıtlayıcıları bunlardır!

Parmaksız eldiven adı verilen siyon icadını kullanmış ve değerlendirmiş durumdayım. İşte bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak budur! Kayıtlara baktım ve notunu okudum bu ürünün; "Sıfır! geç yerine" işte bu ürünü denemişiz, memnun kalmamışız ve sıfır vermişiz.

Trençkot denilen hede su geçirmez ve astarlı pardüse dir. Peki bunu kim kullanmıştı; hatırlayın!

Columbine Lisesi katliamını yapan bu gençler neden havaların ısınmaya başladığı Mart ayını seçmişlerdi? Neden bu konu üzerine gidilmedi? Yoksa esas sebep soğutaycıların sıcakseven üstün insanları yok etme çabası mıydı?

Hala kalkmış Trench coat diyor! elimde deliller var konuşsam yer yerinden oynar.. Depreme sebebiyet vermeyin lütfen!

%124 nem falan soğutaycı camianın uydurmalarından ibaret sadece. hava o kadar nemi taşıyamaz bilimsel olarak. Bunu size Scientology ile işbirlikçi isveçli bilim adamları bile söyler!

Beni Türk bilim adamlarına emanet edin. İsveçe gitmeye gerek yok..

KYOTOYA HAYIR! YAŞASIN GLOBAL ISINMA!

Evet, yapılan tartışma sonucu sıcak sever insanların haklarını böyle cesurca savundum! Sıcak yeni dünya düzeninde, doğa ananında katkıları ile insanlığı bir üst seviyeye, übermensche taşıyacak olan tüm seçilmiş insanlara aydınlık ve sıcak günler dilerim.

Bu kış sıcaklığın 15'C nin altına düşmemesi dileğiyle esen kalın...

Soğuk! 1

2007-10-03T01:11:00.000+02:00

Heh, uzun süredir yazmıyorum.. bir yıl geçmiş gibi en son yazdığımdan beri! Çene işinde nihayete geldik gibi ancak yaz bitti ve yine okul telaşı sardı dört bir yanımı.. ama daha önemlisi;

Hava soğuyor işte yine :(

Geceleri istanbul 14 dereceye kadar iniyormuş. Ben 20lik bi adamım.. Yani 20 'C den aşağısı pek hoşuma gitmiyor, üşümeye başlıyorum ister istemez. Halbuki bütün sene +20 'C olsa “yihuuu!” derim ve hatta takla falan da atarım.

Ayrıca sonbahar soğuk olmanın yanında sıkıcı bir mevsimdir, okulların başladığı mevsimdir, buram buram ölüm kokan kışın ilk adımlarıdır, çamurdur pisliktir derttir, erken kararan havadır ve açmayan güneşe rağmen (bok varmış gibi) karga bokunu yemeden (bakın bok yokmuş, karga bile bokunu yememiş! İşte kanıt! İşte dumanı tüten silah!) erkenden kalkmaya çalışmak, pardon yataktan kazınarak kalkmak ve işe/okula gitmedir, tombik yanaklı teyzelerin gözünüzü şemşiye (şemsiye yani) teli ile oymaya çalışmasıdır, çamurlu ayakkabılarla otobüse binmedir ve otobüse binen çamurlu ayakkabılı bir (başka) hayvanın bileğinize arkadan vurmasıdır, köprü trafiğinin tavan yapmasıdır ve araba içinde otururken egsoz (ekzost?) gazı solumaktır, istemediğin halde ıslanmaktır, gözlük takanların gözlüklerinin buğulanması ve önlerini görememeleridir, rüzgardır, "Önünü kapat yoksa üşütürsün"dür, rüzgarın şemsiyeni uçurmasıdır ve senin uçan şemsiyenin arkasından koşmandır, arabanın/taksinin birinin üzerine çamur püskürtme/sıçratmasıdır, yorgun ve argın eve geldiğinde yarının da kapalı ve berbat bir gün olacağının bilincinde olmandır, griptir ve alt-solunum yolu enfeksiyonudur, sinüslerin hiç dolmadığı kadar dolmasıdır, selpak satan çocuklardır, burnunun akmasıdır, sümkürmektir ama burnunu hala temizleyememiş olmaktır, sebzelerden ve meyvelerden mahrum kalmaktır hem de 6-7ay boyunca(!) karpuzu ve kavunu özlemektir, adam gibi domates bile yiyememektir, saman tadında sebzeler tüketmek ve yemek masasından bile zevkle ayrılamamaktır, akşam saatlerinde taksi bulamamaktır, yağmur altında taksi beklemektir, ve yine ıslanmaktır, ellerin üşümesidir, üşüyen elleri deeeevv gibi rahatsız edici büyüklükte ve ağırlıkta, hareket kabiliyetinizi kısıtlayan paltonun ceplerine sokup hava şartlarına karşı azıcık bir koruma için çabalamaktır, üşüyen ellerin işlevini yitirmesidir, titremektir, dudak çatlamasıdır ve çatlayan dudakları çiğnemektir, taksi beklerken durdurduğun taksinin mesafeyi beğenmemesidir ve yağmur altında biraz daha beklemektir, biraz daha ıslanmaktır ve biraz daha üşümektir, karanlıktır, kasvettir, durgunluktur ve üşümektir, ruhsal olarak da üşümektir

Sonbahardan ve ardından gelen kıştan feci nefret ediyorum (Eylül'ü sonbahar aylarından saymıyorum ben, Mart'ı bahardan saymadığım gibi)

Dünya üzerinde kışı seven herkesi katletsek ve kış yaklaşınca kış uykusuna yatsak.. Negzel olurdu bak...

Yaşasın ısınmış yeni dünya düzeni!

Devam edeceğiz ^_^

Update yok ise bir nedeni var elbet

2007-08-02T00:09:00.000+02:00

Sıkışıklık.. tamam çok iyi bir mazeret değil ama elim değmiyor vallahi. "24 saatim de dolu çok bi yoğunum. George (W. Bush) habire telefonda 'Naaapalım bi el at şu duruma' diye zırlıyor hem!" gibi bi doluluk değil tabii. Ama bildiğiniz sıkışık yaşam temposu, tatsız günler vs. kısaca bu cepheden yeni bir haber yok. Özetlemek gerekirse çene işi devam ediyor ağır aksak-ki bu konuda daha tonla yazı yazabilirim- her adımda yeni, bizden kaynaklanmayan ve bizim anlamadığımız halde çözmek zorunda kaldığımız bir sorunla karşılaşıyoruz. "This is Sparta!" diyip dalıyoruz sorunlara (dalıyor-uz=biz=Fırat+ben). Ayrıca babamın kalça kemiğinin kırılması sebebiyle geçirmiş olduğu ameliyat üzerinde mini bi operasyon daha yapılması gündemde. Ancak tarihi belli değil henüz. Bir nevi "Başıbozuk implantı yok etme ve kıkırdak dokuyu özgürleştirme operasyonu" olacak. Dalga geçtiğime bakmayın, korkulara gark olmuş durumdayım. Hmm bunun yanı sıra İTÜ'de bişiler ile uğraşıyorum ki inşaatla ilgili olması oldukça mutluluk verici benim için. Keza "Çene ve implantlar" gibi hiçbir fikrimin olmadığı bir şeylerden sonra en azından bildiğin konularla ilgilenmek rahatlatıyor insanı. "ee ben az çok anladım bunu.. tamam yaparım, evet.." diyebilmek gerçekten güzel.

İşte böle.. düze çıkayım biraz, yazıcam yine..

...evrensel kopuş

2007-05-27T23:40:00.000+02:00

bir anda karanlık çöker ya üstüne.. hiç bir şey yapamazsın.. tüm kozmos o anda sana karşıdır, savaşsan da kazanamazsın. Her şey ters gider, saniyeler yitip giderken senin çabaların anlamını yitirmeye başlar, soluklaşır ve yok olur birden... Gökyüzü küçük çatırdamalar eşliğinde, büyük parçalar halinde kırılırken yıldızlar toz olup üzerine dökülür.. Masmavi gökyüzünden de, yıldızlı gecelerden de geriye sadece kasvetli bir karanlık kalır. İçin toza bulanmış kalakalırsın.. Yalnız... işte o anda, sadece o anlık zaman diliminde çabalarının bir hiç olduğunu anlarsın. Sonradan, atlattıktan sonra bu durumu, tartıp biçtiğinde çok derin yaralar almış olduğunu acılar içinde farkedersin ancak tam olayın ortasında sadece tekliğini ve küçüklüğünü hissedersin..

...çözemesemde sebebini kendimi hep "zor" durumlar içinde buluyorum.. Zor durumdan kastım "ühü ühü Melis beni aramadı bugün" gibi teenager zorlukları falan değil. Ciddi açmazlar, yükler, sorumluluklar. Bazen kaldıramayacağım yükler, bazen küçük gözüken ve sırtına alınca devleşen sorumluluklar. Bilirsiniz.. öyle bir an gelir gerçekten tüm yaşamınız buna bağlıdır. Hatanın telafisi yoktur.. İşte bu zor durumlarda ne kadar uğraşsam, kendimi parçalasam da herşey yolunda gitsin diye, o anlık zaman diliminde yarılıveriyor gökyüzü ve herşey allak bullak oluyor.Kontrol etmeye çalışsam dahi kaosu -inan çok uğraşsam bile- illa ki gözden kaçan küçük bir parça oluyor.. ve lanet parçanın başlattığı domino etkisi ile herşey, dört elle sarıldığım herşey dökülmeye başlıyor, tutmayı bırak farkettiğimde zaten yıkılmış oluyorum ben de tüm dünyam gibi. Korkuya gömülüyor tüm benliğim, bedenim karanlığın içinde yok olurken düşüncelerim anlamsızlaşıyor, bulanıklaşıyor. Kavrayamıyorum. Tüm evren kopup giderken, umutlarım dağalırken ben yalnız, tek başıma, anlamsızca izliyorum tüm olanı..

hiçbir şey elimden gelmiyor..

sanırım uyumalı ve her şeye yeniden başlamalıyım..

2007-05-13T17:41:00.000+02:00

Alem delikanlı olmuş.. Adamlar aldı gazı Kurtlar Vadisi ile.. e zaten muhtaç olduğu kudret de asil kanda mevcut idi alev almaya uygun benzin misali.. Ha kandaki kudret ile anlatılmak istenilen bu muydu? Hiç sanmıyorum! Ancak herkes kral, baron, dayı olmuş her bir yanda racon kesenler, bıçkınlık yapanlar gezer olmuş. Anlamadığım şey bu dayılık(!) kime yahu? E herkes dayı ise kime yapıcan dayılığı? Tabi bir de "görev ifa eden seçilmiş kişi" gibi hissetme kısmı var. Eminim lisede racon kesen omuzda ceket gençliğinden tut, sokakta yumurta topuklarına basa basa yürüyen yiğit mahalle delikanlısına kadar hepsi kendisini önemli bir görev üstlenmiş kurtarıcı kişi olarak görüyordur. Bir alt kimlik, gizli süper kahraman yaratma çabası mı? Belki de... ama bilmiyorum..

Yalnız süper kahramanlar yani çizgi romanlardaki süper kahramanlar bunlar gibi olsaydı, racon kesselerdi falan.. işte o zaman komik olurdu.. Ne bilim Örümcek Adam 4 filminde Örümcek Adam Venom'a "Hareket yapma lam!" dedikten sonra tespih sallasa Venom'un burnuna doğru "çizerim lan façanı dürzü!" falan dese.. Aslında Peter Parker'ı -karakter olarak- düşündüğümüzde dayılığa pek uygun bi tip değil. Bilakis benim bildiğim süper kahramanlar arasından Polat Alemdar gibi olabilecek tek bir kişi vardır: Bruce Wayne! Bruce abimiz aristokrat gözükür ve parası boldur.. Ancaaak, sağ kolu Alfred hariç kimse ne haltlar karıştırdığını bilmez, gizli kapaklı işler çevirir, gaddar herifin önde gidenidir, ailesini çocukken kaybetmiştir, nefret küpüdür yani! Neymiş efenim servetini zenginliğini kötüleri cezalandırmak için kullanıyormuş da falan filan.. Değirmenin suyu nereden geliyor Bruce efendi? Çaldın çırptın tabi! İhalelere fesat, süte su, dinle devlet işlerini karıştıran ben miyim sen misin? Nihayetinde karanlık bi kişilik. Racon da keser, kafa da.. Buna kanaat getirdim ben. Var mı lan karşı çıkan! Artizlik yapmayın lam, topunuzun basarım boğazına!

Sir Christopher Gavain (15 Haziran 1589 - 20 Eylül 1655)

2007-05-09T10:33:00.000+02:00

Ailenin tek erkek çocuğu olarak, Norfolk'a bağlı Holt'un batısında, Melton Constable'da dünyaya gelmiştir. Henüz 18 yaşında iken İspanyol Azur takım adalarına doğru yapılan keşiflere Sir Douglas Gracey ile katılmıştır. 1608 yılında Hollanda adına savaşlara katılmıştır. Bu dönemde tanıştığı Franklin Young ile birlikte Frederick V, Elector Palatine kumandası altında 1618 yılında başlayan 30 Yıl Savaşına Protestanlar cephesinde katılmıştır. Bohemya Ayaklanmasında yeterli mukavemeti gösterememiş ve "Kış Kralı" Frederick V, Elector Palatine'nin devrilmesini engelleyememiştir. Ancak aynı dönemlerde Danimarka Donanmasına hizmet etmiş ve gösterdiği yüksek fedakarlık ve cesaret sebebiyle Danimarka Kralı Cristian IV (12 Nisan 1577 - 28 Şubat 1648) kendisine ebedi generallik nişanını uygun görmüştür. 1623 yılında Danimarkalı bir kadınla, Britta Thomsen ile evlenmiştir. 1624 yılında bir erkek çocuk babası olduğu haberini aldıktan sonra Norfolk'a Cambridgeshire'a ailesi ile birlikte yerleşmiştir. O her ne kadar kendisini askerlikten ve savaştan çekmeye çalışsa dahi, İngiliz Kralı Charles I'in isteği üzerine İskoç İşgaline karşı general olarak görev almıştır. 1629'da cephede savunma savaşlarını yürütmüş ve sayısız başarı kazanmıştır. 1632'de 1.İngiliz iç savaşında, Edgehill cephesinde ordulara kumanda etmiştir ve her zaman, her savaştan önce ettiği duayı yinelemiştir. "Yüce Tanrım, biz seni bu vahşetin tam ortasında, bu cehennemde unutsak dahi.. sen bizi unutma ve bizi yalnız bırakma" Savaş kazanılsa dahi Sir Christopher bu savaşta sol kolundan ağır bir yara almıştır ve sol eli işlevini yitirmiştir. İlerleyen yıllarda askerlikten elini eteğini çeken Sir Christopher, devlet işleri ile ilgilenmiştir. İkinci iç savaş döneminde Parlementodan yana olduğu için hapise atılmış ve 1655'de 66 yaşında hapisanede ölmüştür. Çocukları parlemento karşıtı gruplar tarafından 1666'de öldürülmüş ve Gavain ailesi ortadan kalkmıştır.

...ailesinin ölümünün ardından nefretle dolan ruhu huzur bulamadı seneler sonra bir daha hayat bulana kadar acılar içerisinde boyutsuzlukta kıvrandı...

...

2007-04-22T23:55:00.000+02:00

Bir insanın başına gelicek en kötü şeylerden biri sanırım espri anlayışını yitirmektir diye düşünürken gözlerimi yakın çevremden ayırıp "diğerleri" (the others?) üzerine çevirdiğimde espri anlayışını yitirmeyi bırak hayatlarında böyle bir güzelliğe, zeka kıvraklığına sahip ol(a)mamış saman beynililerle, at gözlüklülerle ve taş kafalılarla karşılaştım. Hırsları yüzünden realiteleri bile görmeden, anlamadan elbette anlamak dahi istemeden yüksek sesle kendi ezberlediklerini tekrarlıyorlardı. Bağıra çağıra! Aman dışarıdan gelen ses akıllarını karıştırmasın, yeni düşünceler suları bulandırmasın. Araştırma olmadan, rakamlara ihtiyaç duymadan kendi inandıklarının mutlak doğru olduğu düşüncesi ile hareket ediyor ve beyinlerini dolduran bu saçmalıklardan büyük zevk alıp kendilerini tatmin ediyorlardı. Öyle bir inatla mühürlenmiş ki beyinleri, espri gibi bazen yumuşak bazen ise bir katana keskiniliğinde ancak her zaman delici bir güç bile bu insansıların nöronlarına etkimiyor, aksonlarını uyarmaya bile yetmiyordu. Bu korkunç manzara karşısında bu yavan insan ziyanlığı karşısında çaresizlik ve aidiyetsizlik dışında hiçbir hissimin kalmamış olması beni uzaklaşmaya itti. Denedim ancak her yanı mangrove ormanları gibi sarmış bu virüsten kurtulmayı başarmam olanaksızdı.. Yapacak tek şey vardı... kendimi yuvamda hissetiğim çevreye dönecek ve sadece gözlerimi kapayıp hiçbir şey görmemiş gibi yapıcaktım...

her şey yolunda.. hiçbir sorun yok.. her şey yolunda.. ta ki ben de onlardan biri olana kadar.. her şey yolunda.. hiçbir sorun yok.. şimdilik.. her şey yolunda..

değil!

2007-04-14T00:16:00.000+02:00

Yaş olmuş yüzyetmişbeş veya yirmibeş farketmiyor ki. Aynı yerde sayıyorum, ilerleme yok pek. Beynim gereksiz bilgileri sünger gibi emerken sadece gerekli bilgileri içeride tutmamakta direniyor. Karşılıklı bir inatlaşma sanki. Zaman geçtikçe ve yeni şeyler gördükçe kazanılması gereken tecrübe akmıyor, damlamıyor dahi.Bıkkınlık verici, üzerime sinmiş çocukluğum ve aynı hataların tekrarı ve tekrarı.. Aynı yerdeyim veya dönüyorum aynı yol içerisinde. Kafatasıma sıkışıp kalmış asla gerçekleşmeyen hayallerim çocuk ruhumun her daim yarattığı yeni illüzyonlar sebebiyle gelişecek ortam -ne gelişmesi yaşayacak alan bile bulamadan ölüyorlar ve çürüyen bedenlerinin yaydığı koku içime işlerken, yarattığı salgın hastalık beynimin bütün beyaz renkli hücrelerini öldürüyor ve onları ölü, Ankara'nın havası kadar gri "yeni" hücrelere dönüştürüyor. Ve lanet olsun beynimi kaplayan bu gri madde bana büyümemi ve mantıklı kararlar alıp, kalan zamanımı doğru kıssaslara göre bölüp değerlendirmemi söylerken bu seferde beynim hiç bir zaman uslanmayan bir Neverland sakini ile, ruhumla zıt düşüyor ve başlıyor bir itekleşme.. Her nasıl oluyorsa ruhum beynime galip geliyor ve üzerine bir damla dahi grilik bulaşmadan ve hatta beynimin tüm griliğini ve olgunluğunu bir çırpıda silip, yok edip her şeyi o "eski" ve aynı yerde kalmış ilerle(ye)meyen haline geri döndürüyor.ve sonra yeniden ve yeniden ve yeniden... Derken ben aynı yerde sayıp, ve hatta dönüp dururken bemmbeyaz kıvır kıvır sakalları karnına kadar inen Zamanbaba'nın bitmek bilmeyen istekleri ve tavsiyeleri akıp, yavaşça birikip devasa engeller oluşturuyor önümde. Ben hiç bir yere gidemesem, ilerleyemesem, yol alamasam hatta en fazla sadece aynı yolda dönüp dursam dahi, Zamanbaba bana bu engelleri temizlemem gerektiğini ve ancak bu şekilde ilerleyebileceğimi, büyüyebileceğimi anlatıyor.. ve bana gür sesiyle sesleniyor "..bana güven, büyüme işini sen bana, zamana bırak..." Ben -elbette- şu önüme yığdığı yapmam gereken işler tepesinin temizlenmesi görevini ona bırakmak istesem bile, her seferinde -sanırım yüz hatta binlerce binyılların getirdiği tecrübe ile- işi benim üzerime yıkıp ,üstüne üstlük hiç bir şey yapmadan, onun işleri bir şekilde yoluna sokacağına dair güvenimi kazanıp devasa kum saatinden dökülen yeni sorunlar ve kuvars tanelerinin oluşturduğu kalın toz tabakası içerisinde uzun beyaz sakallarını savura savura kayboluyor.Ben yirmibeşbin veya yüzeyetmişbeşbininci sorun kümesi ve kum tanesi yumağını çözüp, hepsini ayırıp, temizlerken yenileri dökülüyor gökyüzünden ve yeni umutlar ve yeni hayaller düşüyor zamanın çorak kumulları üzerine.. Her biri derimi delip, kollarımdan ve bacaklarımdan kanlar akan kanallar açıp ruhumun içerisine işliyor ve ona her şeyin güzel olduğunu fısıldıyorlar, adeta uyuşturucu gibi onu etkileri altına alıp, yoldan çıkartıyorlar ve zamandan soyutlanmış, tecrübesiz, aynı yalanları her seferinde yutan, duyduğu her şeye inan ruhum yine kanıyor bu umut virüslerine ve beynime yerleşip kontrolsüz bir şekilde yeni umutların, hayallerin üremelerine izin veriyor, yardımcı oluyor.. ve ben gün geçtikçe ruhumdan daha çok nefret ediyorum, onu bastırmak, sesini kesmek ve galiba yok etmek istiyorum.. şey sanırım büyüyorum.. ya da aynı yerlerde dönüp duruyorum, bilmiyorum

Karalama...

2007-04-01T00:43:00.000+02:00

Yorgunum ve anlamsız bi yoğunluk yaşıyorum. Yanlış anlama olmasın, sonuca varamıyorum bir türlü. Zaten anlamsız bir yoğunluk içinde kaybolmuş hissetmemin sebebi bu... hani enerjinin korunumu olayı var ya, enerji kaybolmaz değişir vs. diye yazabilirim kısaca... Şu anda geçerli değil bana. Koşturuyorum ama boşa, bana yararı yok. Birisine yararı varsa da şaşarım. Öyle nafile bir çaba. Bir de olayın batan bir yanı var, tedirgin eden. Yeni insanlarla tanışmaktan hoşlanmam, eski kafalı bi eskiciyim ben.. ve şimdi habire yeni birileri ile tanışmak zorunda kalıyorum, ne kadar istemesem bile... ve dostlarımı göremiyorum, sevdiğin insanlara vakit ayıramadıktan sonra diğer her şey anlamını yitiriyor zaten. Konuşkan biriyim ama konuşmayı sevmem! Oksimoron gibi gözükse bile değil aslında. Yani beni tanımadığım bir grup adamın arasına koyarsan ben kimse ile konuşmam ve bir köşeden olanı biteni izlerim önce... belki sonra konuşurum, belki.. şimdi ise öyle durumlarda buluyorum ki kendimi, konuşmazsam olmaz. Hayat garip yahu, diyerekten konuyu kapatıp şikayet etmeyi bırakıyorum hemen.

Ve ayrıca biliyorum sayfanın bu garip görüntüsünü ben de beğenmiyorum ama ne biliim belki haftaya. O zamana kadar böyle kalıcak galiba. Yazı yazıcak gücüm ve/veya isteğim yok ancak başka bir yerde bişiler yazmıştım 5dk.da. birisi mi rica etmişti neden yazmıştım anımsamıyorum ama yazmıştım.. 5dk.da önemsiz küçük bi karalama...

"Growing up I had expectations about my life that were never met." demiş Charlie Kaufman. haklı bir yerde. aslında ne olursa olsun hayat gün geçtikçe zorlaşıyor. ÖSS'yi kazanana kadar o zor geliyor ancak geçtikten sonra o kadar da önemli olmadığını anlıyorsun. Sonra iş kurmak zor geliyor, tek başıma yapamam, ya batarsam korkusu sarıyor benliğini ve vücudun korkudan tirtir titrerken olayı çözüveriyorsun. İnsan vücudu ve beyni (dimağ demek daha doğru olur) her sorunun üstünden gelme yeteneğine sahip ancak her üstesinden geldiğiniz sorundan sonra dünya daha da bir gerçekleşiyor ve renklerini kaybediyor. İşte o "aradığımız şey"in burada olmadığını anladığımız an, düş kırıklığı ile beraber elimizde kalan şeylere tutunuyoruz. sadece onları da kaybetmemek için. Yaşam tüm renklerini kaybettiği zaman ise işte o zaman yetişkin oluyoruz. Tad yok, huzur yok..
aksi mümkün mü? elbette olabilir. ancak büyümek her zaman korkutucudur... 35 yaşındaki birinin 45yaşına gelmesi de, 18ine basmak da 75inden gün almak da korkutucudur. Çünkü bizden bir şeyleri koparır. farkındayız, ama engelleyemiyoruz. acı veren de bu zaten.

Taşındık..

2007-03-20T12:59:00.000+02:00

Taşındık... tabi bu sadece başlangıç. eee.. daha bi adama çevirmek lazım burayı. Ancak nihayetinde taşındık evet...